Ah bu önyargılar.. İtiraf ediyorum, Ayşe Özyılmazel’in müziğe başlaması taraftarı değildim. Bunu diğerleri gibi müzisyen babası Neco’ya bağlamayacağım, Nil Karaibrahimgil tarzı bir şarkıyla çıkış yapınca (Nil’in o tarz yürüyüşe sahip şarkıları tekeline aldığını söylemiyorum) öyle düşündüm. Hande Yener’in hafızasından silinen “Sarhoş Dünya” şarkısında Özyılmazel’inde sözleri vardı, müziğe göz kırpıyordu ama ne bileyim, ben müziğin ticari amaçla yapılmasına değil, ideallerden çıkıp can bulması gerektiğine inananlardanım. O zaman daha samimi geliyor insana. Bir itiraf daha, ilk albümünün yarısı gayet güzeldi -”Evler yansın gelmiyosaaa” diye kafamda ara ara dönebiliyorsa.

Mert Ekren’le yine yeni bir albüm yaptığını duyunca “piyasadakilerden daha iyisini ben yapabilirim” mesajı aldım. Sonuçta istek var, gelişme var. İlk şarkı “Arabesk” bana illaki tutsun mantığıyla yapılmış bir şarkı gibi geldi, “Orhan baba yardım et” falan… Albümü dinleyince bu şarkının gözardı edilebileceğini anladım. Albümde “Hit Benim Aşkım” isminde eğlenceli bir şarkı var ki bence yaza bu şarkı gider, favorim. Öncesinde Mustafa Ceceli’nin düzenlediği orta tempolu “Sabıkalı” şarkısı güzel tüketilebilir. Sonrasında “Halime Bir Bak” ismindeki kaliteli, naif, pop şarkısı belki.. “Tatlım” da çok hoş.. Klarnetli “Koptuk Mu?” slow’u sonbahara kalır. “Sıfır Makyaj” şarkısı dinlemelik, eğlencelik, nakaratı orta şeker. Ayşe Özyılmazel’in yorumu rahatsız edici değil, aksine dinlenebilir. ‘Pop müziği kurtarmaya geliyorum’ gibi bir atıfta bulunmaması, önyargısız yaklaşabilmenin getirdiği rahatlıkla dinleyince, piyasadakilere göre ortalama üstü bir albüm olduğu gayet anlaşılır. Kısacası “Sıfır Makyaj” albümünü cidden beğendim.